اما چون اسلام مستحكم شد و در دل‌ها نشست ، نهى از زيارت قبور نسخ گرديد » « 1 » . رجحان زيارت منوط به اثبات وجود ارتباط پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و اولياء پس از وفات با عالَم دنيا و شنيدن صداى زائران و پاسخ به سلام آنان است . در اين باره افزون بر دليل اعتبارى ، روايات صحيح و متواتر از اهل سنت نقل شده كه پيش از اين ملاحظه كرديد . محبت نيز كه منشاء بار بستن و عزم سفر براى زيارت مىباشد ، اختصاص به زمان حيات نبى اكرم صلى الله عليه و آله ندارد . وهابيان ، زيارت را بدعت و آن را مخالف با سيره صحابه مىدانند ، ادله‌ى لفظى آنان تنها اين روايت است : « لا تَشُدُّوا الرّحال إلّا إلى ثلاثة مساجد « 2 » ؛ بار سفر بستن جز براى رفتن به سه مسجد ، [ مسجد الحرام ، النبى ، اقصى ] روا نيست » ؛ اما هرگز نمىتوان از آن منعِ شدَّ رحال ( بار بستن ) براى زيارت را استفاده كرد . به قول ذهبى : « لئن سَلَّمنا إنّه - أي شد الرحال إلى قبور الانبياء والاولياء - غير مأذون فيه لِعُمومِ قوله صلواتُ الله

--> ( 1 ) - ر . ك ، عينى ، محمود ، عمد القارى باب زيار القبور : ج 8 ، ص 70 . ( 2 ) - ر . ك : ابن حنبل ، احمد ، مسند احمد : ج 12 ، ص 116 ، رقم 7191 ، محققان مسند ساير منابع و مصادر اين روايت را در پاورقى آورده اند و آن را تقويم النص كرده‌اند .